|
|
Thursday, March 16, 2006
ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ
Επιστροφή στην Αρχική σελίδα
09/05/2006
30/03/2006
Όνειρο και πραγματικότητα
Το χωριό είχε πλημμυρίσει από κόσμο ο κεντρικός δρόμος η πλατεία το αθλητικό κέντρο , γεμάτα αυτοκίνητα ,θύμιζε παλιές καλές εποχές. Χαμογελαστοί άνθρωποι παντού αντάλλαζαν χειραψίες και φιλοφρονήσεις στα καφενεία του χωριού μικροί μεγάλοι με ένα ποτήρι στο χέρι τσούγκριζαν στη υγεία όλων.
Ο σύλλογος είχε κάνει το θαύμα του, είχε κατορθώσει να ενώσει το χωριό να σβήσει μίση και πάθη
Κάτω από τον γέρο πλάτανο στο προαύλιο χώρο της εκκλησίας, νέα αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές, τριγύριζαν και περίμεναν τη σειρά τους για να χορέψουν λεβέντικους χορούς, η πίστα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από ανθρώπους που χόρευαν με την ψυχή τους. Ίδρωναν, έβγαιναν κι ύστερα πάλι στην σειρά σε μια ατέρμονη αλυσίδα.
Φούσκωναν από περηφάνια οι οργανωτές της εκδήλωσης. Η επιτυχία ήταν απόλυτη. Μετά από τους πανηγυρικούς λόγους και τις βραβεύσεις των παλιών στελεχών για την προσφορά τους επί ¼ του αιώνα στο σύλλογο άρχισε η αναγγελία των εκδηλώσεων και των έργων που προγραμματίζει ο σύλλογος στο επόμενο διάστημα
Σχέδια για βρύσες με πέτρινες επενδύσεις σε κάθε σοκάκι του χωριού , φωτισμός των δρόμων , παιδική χαρά, γήπεδο ποδοσφαίρου νέο στον Άι Θανάση άλλά και πιο αισιόδοξα έργα όπως νέα πλατεία, θέατρο, μονοπάτια περιπάτου κλπ
Άψογη η εκδήλωση η νέα διοίκηση του συλλόγου να υποκλίνεται στο έργο της παλιάς και ο κόσμος πολύς, πάρα πολύς να διακόπτη την σκηνή με ατέλειωτα χειροκροτήματα . Μια καταπληκτική ημέρα ,σχεδόν ονειρική .
Ξαφνικά συνήλθε πετάχτηκε απότομα έριξε πιο δίπλα την κουβέρτα και συνειδητοποίησε ότι όλα ήταν ένα όνειρο κρίμα μονολόγησε κρίμα
Πύργος παράδοση
Η διατήρηση και η διάσωση από τον αφανισμό των τοπικών λαογραφικών μας θησαυρών πρέπει να είναι το πρώτο μας βήμα. Το δεύτερο και ποιο δύσκολο είναι το ζωντάνεμα τους από εμάς .Μπορούμε να μαζέψουμε τα παλιά έπιπλα μας και σκεύη να φτιάξουμε ένα μικρό μουσείο να δώσουμε στα παιδιά μας ,μια εικόνα της ζωής των προγόνων μας ,αυτό επείγει γιατί κάθε ημέρα που περνά πολύτιμα στοιχεία της παράδοσης μας θυσιάζονται στο βωμό του εκσυγχρονισμού.
Παράδοση ήταν ο ανήλιαγος με την μοναδική του λίμνη ,παράδοση είναι η βρύση στον Αϊ Γιώργη που ευτυχώς ακόμα δεν έπεσε θύμα στον εκσυγχρονισμό , παράδοση ήταν το αντάμωμα των όμορων χωριών και το γλέντι της Δευτέρας του Πάσχα στη Αγία Σοφία Κορομπίλη παράδοση οι υδρόμυλοι του χωριού παράδοση ήταν ο καθημερινός τρόπος ζωής των προγόνων μας .Τι υπάρχει σήμερα …Παντού γκρίζο ,σκούρο μουντό τσιμέντο, και ο αστικός τρόπος ζωής.
Καταστρέψαμε κομμάτια της ιστορίας του φυσικού μας χώρου ,άς διαφυλάξουμε τουλάχιστον τα ήθη και εθιμά μας ,το χρωστάμε στις επόμενες γενειές
14/03/2006
Σαββατοκύριακο στο χωριό
«Πόσοι είμαστε στο χωριό; Aν ρωτάς για μόνιμους, κάπου 25. Eνδιάμεσα, και ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, φτάνουμε τους 30, 40 μπορεί και 50... Πάντως αν θέλεις να δεις αυτή τη στιγμή σε πόσα σπίτια υπάρχουν άνθρωποι, δεν έχεις παρά να κοιτάξεις πού καπνίζουν οι καμινάδες, και πού όχι...». Mε τον πάρεδρο του χωριού Νίκο Ολυμπιάδη ο διάλογος.
Mία από τις καμινάδες που καπνίζουν στον Kάτω Mιχαλά είναι του κυρ Θωμά Ξυνόγαλου. Xρονών 80 και κάτι τώρα , καθώς σε λίγο χτύπαγα την πόρτα του κονακιού του- τον βρήκα μπροστά στο τζάκι με την ανάλογης ηλικίας σύντροφό του περιμένοντας να δώ τι πρόβλημα είχε η τηλεόραση του και δεν έπαιζε ,με το σπίτι μέσα στην απόλυτη σιωπή .Είναι η συντροφιά μας «Πώς αλλιώς να σκοτώσουμε την ώρα; » θα μου πουν και οι δύο
H γιαγιά Ξυνόγαλου, ταυτόχρονα άρχισε να ρωτάει «τί κάνει η οικογένεια, πού βρίσκονται τα παιδιά και γιατί δεν ερχόμαστε ποιο συχνά στο χωριό , ετοίμασε ένα ποτό έφερε το μπώλ με τα καρύδια και έβαλε σε μια σακούλα λίγα αυγά φρέσκα για φίλεμα.
Ο κυρ Θωμάς μου διηγήθηκε την ιστορία που χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρεί και φοβίζει το χωριό την ιστορία του αντάρτη Συννεφιά που τραυματίστηκε στα αμπέλια και ξεψύχησε στον Αι Θανάση στα χρόνια του εμφύλιου πολέμου
Tο γεγονός
H ιστορία του Συννεφιά είναι το «συγκλονιστικό» γεγονός -το κατάλαβα λίγο μετά όταν άκουσα και άλλους να το λένε στην ταβέρνα του Βαγγέλη Γιαννόπουλου που συνέβη στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου στον Πύργο.
Έπεσε σε μπλόκο του Κυβερνητικού στρατού στα αμπέλια ,οι στρατιώτες τον πυροβόλησαν τραυματίσθηκε βαριά τον συνέλαβαν . Σέρνοντας τον μετέφεραν στον Αι Θανάση ,σε όλη την διαδρομή βογκούσε από τους αφόρητους πόνους οι κραυγές τους αντηχούσαν σε όλο το χωριό .Στον Αι Θανάση άφησε την τελευταία του πνοή .Όλα αυτά τα χρόνια κοντά 60 , πολλοί χωριανοί ισχυρίζονται ότι ακούγονται οι κραυγές του να σχίζουν την ησυχία που επικρατεί στο χωριό ,άλλοι ισχυρίζονται ότι τον έχουν δει σαν να είναι ζωντανός και να τους παρατηρεί ή να τους ακολουθεί σε κάποιο μονοπάτι
Δημιουργήματα φαντασίας η όχι ο μύθος υπάρχει και είναι πολλές φορές αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα στους λιγοστούς θαμώνες των καφενείων του χωριού .Μετά την Καθαρά Δευτέρα ήταν που βρέθηκα ξανά στον Πύργο και αντίκρισα το απαράμιλλης ομορφιάς (αλπικό και βάλε) τοπίο, ντυμένο στα χειμωνιάτικά του. Ο τηλεοπτικός αναμεταδότης στον Αι Ληά με ενέργειες του Παρέδρου Νίκου Ολυμπιάδη επισκευάσθηκε και οι τηλεοράσεις σε σπίτια, καφενεία και ταβέρνες λειτουργούν και πάλι, η ατμόσφαιρα γίνεται αργά το βράδυ υποβλητική και χειμωνιάτικη ... Πόσοι όμως θα την απολαύσουν; «Eλάχιστοι», θα μου πουν στο χωριό... Aκόμη και οι ντόπιοι, που κατοικούν στην Aθήνα ή αλλού, χρόνια τώρα δεν κάνουν πια τις γιορτές στο χωριό...».
Θα αλλάξει κάποτε άραγε η κατάσταση αυτή; Θα ξανακάνουν γιορτές τα χωριά της Οίτης, όπως παλιά; Θα ξανακουστούν τραγούδια; θα ξανασφαγούν χοιρινά και θα ξαναθυμηθούν οι κάτοικοι πώς έφτιαχναν τα παραδοσιακά λουκάνικα,, τις τσιγάρισες, τις μαματιές και την «πηχτή».
Nα ζωντανέψουν
Aν το θελήσουν κάποιοι από τους εναπομείναντες και βέβαια οι «πολιτισμένοι» των πόλεων, που ξαφνικά έμαθαν να συνδυάζουν τις χειμωνιάτικες διακοπές μόνο με το σκι και την Eλβετία, ίσως ναι.
Aπό την πλευρά τους πάντως ο Δήμος Υπάτης - και ειδικά ο πάρεδρος του Πύργου ,Νίκος Ολυμπιάδης , είναι αποφασισμένοι να βοηθήσουν ώστε το κατεξοχήν ορεινό χωριό του Πύργου να ξαναβρεί την πάλαι ποτέ ζωντάνια του.
Το χωριό προσφέρεται για εναλλακτικό τουρισμό (Κυνήγι ,ποδήλατο βουνού, αναρρίχηση, πεζοπορία σε μονοπάτια, πορείες με άλογα ή μουλάρια, σπόρ στα χιόνια χωρίς κατασκευή πολυέξοδων εγκαταστάσεων για σκι κ.λπ.) που θα αφορούν όλες τις εποχές του χρόνου.
Aν οι ορεινοί Οιταίοι καταλάβουν ότι η φύση τους έχει προικίσει με ένα μοναδικού κάλλους φυσικό τοπίο , τότε πολλές θα 'ναι οι καμινάδες που θα καπνίζουν στα χωριά τους στις χειμωνιάτικες κρύες νύχτες και στις γιορτές
Posted at 04:29 am by apopseis
Permalink
Friday, September 09, 2005
ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ
07/03/2006
Με μικρή συμμετοχή κόσμου ο Σύλλογος Πυργιωτών προσπάθησε να αναβιώσει τις αποκριάτικες εκδηλώσεις στο χωριό.Η φασολάδα που μοιράστηκε στους λίγους επισκέπτες δεν κατάφερε να ζεστάνει την παγωνιά που έχει σκεπάσει το σύλλογο, δυστυχώς για το χωριό η κρίση που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους του συλλόγου και η αποστασιοποίηση των ενεργών στελεχών του παρελθόντος οδηγεί το Σύλλογο σε μαρασμό και παρακμή. Ας αναλογισθούμε όλοι τις ευθύνες μας και να αναρωτηθούμε εάν έχουμε δικαίωμα το ποιο ιστορικό σύλλογο της Φθιώτιδας να τον μετατρέψουμε σε σύλλογο - σφραγίδα , χάριν προσωπικών φιλοδοξιών από ορισμένους ...........αγωνιστές
20/01/2006
Μικροψυχία ή ξεκαθάρισμα,,, αντιφρονούντων
Με έκπληξη πληροφορήθηκα σήμερα Παρασκευή 20/01/2006 ότι ο Ιστορικός μας Σύλλογος διενεργεί την Κυριακή 22/01/2006 την γενική του Συνέλευση .Οι Διοικούντες μάλλον τον σύλλογο ή έστειλαν επιλεκτικά προσκλήσεις μόνο σε χειροκροτητές ή διάλεξαν την μέθοδο της απαξίωσης των ενοχλητικών φωνών και των αντιφρονούντων .Αυτές οι φωνές δεν θα σωπάσουν και ποτέ δεν θα γίνουν χειροκροτητές ,πάντα θα ακούγονται και θα είναι ασυμβίβαστες σε πρακτικές και μεθόδους που σκοπό έχουν την αυτοπροβολή και την εκπλήρωση προσωπικών φιλοδοξιών .Ο σύλλογος δεν είναι σκαλοπάτι για την αναρρίχηση της προσωπικότητας ορισμένων στις συνειδήσεις μας .Η αναρρίχηση και η καταξίωση καθενός ,είναι αποτέλεσμα των χρόνιων κοινωνικών του αγώνων και προσφοράς στον τόπο αυτό.
Κύριοι της διοίκησης ο ιστορικός μας σύλλογος δεν είναι ιδιοκτησία και τσιφλίκι κανενός ,όλα έρχονται και παρέρχονται , το ίδιο θα γίνει και με εσάς αλλά να θυμάστε μόνο ότι κάποια μέρα έρχεται η ώρα του απολογισμού η ώρα του ταμείου και τότε όλοι μας κρινόμαστε και μας κατατάσσει η κρίση των πολλών εκεί που πραγματικά ανήκουμε .
Διαχειρίζεστε την τύχη ενός ιστορικού συλλόγου ελπίζω η προεδρία σας να μην είναι η ταφόπετρα στην ιστορική του διαδρομή
Ραγιάδες και ..Νεόπλουτοι
Κοινωνική καταξίωση ,αναρρίχηση σε τοπικά αξιώματα, χρόνιοι αγώνες για να κατακτηθούν.
Αυτό μας δίδαξε η ζωή ,αυτό μας διδάσκει η καθημερινότητα.
Δυστυχώς στις μέρες μας ανατρέπονται όλοι οι κανόνες.
Άτομα νεόπλουτα, με την ισχύ του χρήματος ,αγοράζουν τα πάντα.
Εξαγοράζουν συνειδήσεις , ισοπεδώνουν προσωπικότητες, στραπατσάρουν αγώνες
Ντροπή στους πουλημένους , ντροπή στους ..ραγιάδες
23/12/2005
Τώρα σιωπή και ερημιά
Στην Κούτρα και στο Αετολίθι τα τσεκούρια έχουν σωπάσει εδώ και πολύ
καιρό, επειδή λέει στο Σμόκοβο τα τζάκια των σπιτιών δεν τον φοβούνται πιά τον χειμώνα.
Γιατί οι χωριανοί λιγόστεψαν και τα σοκάκια χορτάριασαν , η αιμορραγία της μετανάστευσης ,το χωριό δείχνει τα σημάδια της ερήμωσης ,της εγκατάλειψης .
Περπατάς στα σοκάκια του στους στενούς του δρόμους βλέπεις πόρτες κλειστές ,παράθυρα διπλομανταλωμένα εκεί που κάποτε άνθιζαν οι γαριφαλιές εκεί που ένοιωθες την μυρωδιά του βασιλικού , και το καλημέρα σου ερχόταν απρόσμενο πίσω από τον φράχτη
Τώρα σιωπή και ερημιά ,η ομίχλη σκεπάζει το μουντό τοπίο
27/06/2005
Αν και δεν είναι αρχή του γράφοντος να απαντά σε προσωπικές επιθέσεις κάνω μία εξαίρεση και απαντώ στο κείμενο που κυκλοφόρησε (με βαριές εκφράσεις εναντίον μου ) στο χωριό μας ,από ορισμένους καλαμοκαβαλλάρηδες.Η ιστοσελίδα αυτή είναι αυστηρά προσωπική δεν έχει εξαρτήσεις και απηχεί τις απόψεις του γράφοντος από την δική του δημοσιογραφική ματιά και μόνο.Η φωνή μου θα εξακολουθεί να ακούγεται αδέσμευτη στο δίκτυο και πάντα η κρίση μου θα είναι αμείλικτη απέναντι σε φαινόμενα και πρακτικές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές όσο και αν ενοχλεί κάποιους και ας μην ψάχνουν άδικα για υποβολείς και πατρόνες ,μάταιος κόπος.Όσο για τον τονισμένο όρο Γαμπρός αναφέρω μόνο, ότι μου θυμίζει τις εποχές που κάποιοι εθνοσωτήρες χώριζαν τους Έλληνες σε εθνικόφρονες και μιάσματα , και κάποιοι άλλοι ετοίμαζαν την άρεια φυλή , αν έτσι νομίζετε ότι θα καταφέρετε να κρατήσετε το χωριό μας καθαρό απο μιάσματα δικαιωμά σας, αλλά έχουμε και εμείς δικαίωμα να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, για τον τόπο που αγαπήσαμε, και να παλεύουμε για ένα καλύτερο μέλλον αυτού του τόπου , δεν πρόκειται να ζητήσουμε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης από κανέναν και ειδικά απο εσάς .
Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ξεφεύγω από τις αρχές μου ας μην κάνουν λοιπόν ορισμένοι τον κόπο να απαντήσουν δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι τους. Βασίλης Μανιάτης
ΟΙΤΗ
Σε σεβάστηκαν οι εχθροι σε καταστρέφουν οι ...φίλοι
Πλατάνια και ιτιές, της Οίτης, άγριες λαγκαδιές, θάμνοι και μυρωμένα λουλούδια, βράχια και μονοπάτια, το χαμόγελο και το εξεταστικό βλέμμα, το «καλημέρα» που σου 'ρχεται απρόσμενο από την πίσω μεριά ενός φράχτη, το σούρσιμο της οχιάς, βραδινές βόλτες στον ανήλιαγο, στο Κερασόρεμμα και στον βράχο, ποια μοίρα σάς ήταν γραμμένη; Όχι, δεν χαίρομαι που θα ξεραθούν όλα αυτά για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Δεν χαίρομαι για τα εργοστάσια και τα μικρά δώρα των επενδυτών στον τόπο μας. Δεν χαίρομαι για τον βανδαλισμό του Ανήλιαγου .
Δεν μπορώ να δεχθώ να εκχωρείται το περιβάλλον, η ιστορία, τα μνημεία, στο ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Κανείς ιδιοκτήτης δεν παίρνει τίποτα μαζί του είμαστε προσωρινοί. Κι αυτά τα εργοστάσια που θα φυτρώσουν σαν τα μανιτάρια σύντομα μου φαίνονται σαν καλοσχεδιασμένες εξωραϊσμένες βόμβες. Τις συνέπειες θα τις αισθανθούμε με τον καιρό. Είναι λάθος η επέμβαση μας στην φύση . Είναι λάθος να στειρώνονται ένας τόπος, το περιβάλλον, να προσβάλλονται η κλίμακα, ο ρυθμός και το μέτρο του τόπου. Δεν είναι αυτό αγάπη για τον τόπο, δεν είναι αυτό ανάπτυξη. Σκέπτομαι πόσες μικρές - οικογενειακές τουριστικές μονάδες θα μπορούσαν να γίνουν σ' όλη την Οίτη, δίπλα στα φυσικά νερά, μ' αυτά τα χρήματα της Κοινότητας.
Σκέπτομαι όλη την χρυσοπράσινη πλαγιά της Οίτης, που θα γίνει εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας , με τα μαραζωμένα πλατάνια και τα αφυδατωμένα ρέματα του.
Το Μπακάλικο του χωριού όπως το έζησα
Σε κάθε χωριό της πατρίδας μας απαραίτητο ήταν και είναι το μπακάλικο.
Χωριό χωρίς Δάσκαλο , Παπά και Μπακάλη δεν στεριώνει λέει θυμόσοφα ο λαός μας. Όλοι οι δρόμοι όλα τα στενοσόκακα του χωριού μας οδηγούσαν στο μικρό κέντρο του χωριού. Μέσα σε ισόγειο χώρο με την πινακίδα καρφωμένη στον τοίχο, με την επιγραφή Καφεπαντοπωλείο.
Το όνομα του τα έλεγε όλα πουλούσε τα πάντα ,και τι δεν πουλούσε, και ζάχαρη και καφέ και βελόνες και πρόκες και καννελογαρύφαλα και ζυμαρικά και αλεύρια ακόμα πέταλα και κινίνο, όλα τα είδη όλα τα χρειαζούμενα.
Εδώ η ζάχαρη ,πίσω ένα ράφι με στραγάλια και καραμέλες ,άλλο χώρισμα ,πρόκες δίπλα μακαρόνια ,τενεκέδες για λάδι, εκεί δίπλα στην γωνία ο μπακαλιάρος και οι ρέγκες. Επάνω στον πάγκο τα σύνεργα του καφέ και τα κρασοπότηρα ,τρία τέσσερα μπουκάλια με ούζο .ρακί κονιάκ και τσίπουρο και κάτω από τον πάγκο η τραμιζάνα γεμάτη σπιτικό κρασί..
Πολυκατάστημα της εποχής του ,η μικρή αίθουσα γεμάτη με ψάθινες καρέκλες ,ξύλινα τραπέζια που κουνιόνταν σαν παράλυτα, γιατί από την πολυκαιρία είχαν ξεκαρφωθεί οι πρόκες , όλα αυτά συνέθεταν την επίπλωση και γέμιζαν τον χώρο.
Οι τοίχοι σκεπασμένοι με ρεκλάμες εμπορευμάτων της εποχής ,εξώφυλλα από περιοδικά και κάποιο κάδρο .
Κεφάτος και πρόσχαρος πάντα ο μπακάλης ,χωρίς βαρυγκώμια θα εξυπηρετούσε τον πελάτη ,έστω για μια δραχμή κινίνο ή για ένα αυγό.
Το καφεπαντοπωλείο ήταν συνάμα και πρακτορείο ειδήσεων αλλά τις περισσότερες φορές χώρος διαπληκτισμών και εντάσεων.
Τα προβλήματα του χωριού ,της Ελλάδας ,του πλανήτη μας , εδώ έβρισκαν την λύση τους . Στα φλέγοντα πολιτικά ζητήματα ο μπακάλης δεν έπαιρνε θέση ,ήταν ο ειρηνοποιός .Πότε ήταν κατήγορος και πότε υπερασπιστής ,αληθινός διπλωμάτης.
Σε κάθε διένεξη φρόντιζε να ρίχνει ..νερό στην φωτιά και όχι λάδι., γιατί άμα φούντωνε ο καυγάς ,δούλευε η …καρέκλα και τα λίγα κρασοπότηρα γίνονταν λίμπα.
Πολύξερος πάντα ο μπακάλης, ήταν σε όλα μέσα , στην πολιτική στην ιατρική στα γεωργικά στα οικονομικά ζητήματα του κράτους.
Τα εξωτερικά και εσωτερικά ,φλέγοντα ζητήματα ,τα έπαιζε στα δάχτυλα και τα ερμήνευε με τον δικό του τρόπο .Ήταν από τους εγκυρότερους κύκλους στο χωριό ,κατατοπισμένος για ενημερωμένος για όλα όσα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν στο χωριό.
Ότι πληροφορία ήθελε ο χωροφύλακας, ο στρατοκόπος ,ο εισπράκτορας και κάθε αρχή της εξουσίας εκεί την έβρισκε.
Οι πόρτες του τόπος θυροκολλήσεων κοινοτικών και δημοσίων εγγράφων .Ένα πλήρες δειγματολόγιο κρατικών και κοινοτικών ανακοινώσεων.
Για να καλύψει τις πολλαπλές ανάγκες του χωριού εκτός από καφετζής και παντοπώλης ήταν και κρεοπώλης και οινοπώλης ακόμα και …ψαράς, με λίγα λόγια ,λίγο από όλα.
Τα βράδια γίνονταν μπακαλοταβέρνα και ήταν το καταφύγιο όλων των κοινωνικών τάξεων του χωριού ,φτωχών και πλούσιων ,μορφωμένων και αγράμματων ,σωστή Βαβυλωνία. Εκεί μέσα άλλοι έπιναν το καφεδάκι τους ,άλλοι το κρασάκι τους ,άλλοι ψώνιζαν και άλλοι χαρτόπαιζαν.
Η τράπουλα ήταν το πρώτο εφόδιο του πελάτη από την ώρα που έφθανε έως την ώρα που έφευγε .Όλοι έπαιζαν με πάθος ,μηδέ του Παπά και του Δάσκαλου εξαιρουμένων .Μία τράπουλα φουσκωμένη και λερωμένη με σημαδεμένα πάντα το Δέκα καρό και το δύο σπαθί και πολλές φορές αν χανόταν κάποιο χαρτί της τράπουλας, συμπληρωνόταν από το ίδιο, άλλου χρώματος από άλλη τράπουλα.
Ο καφετζής να φωνάζει στους παίχτες , προσέχτε τα φύλλα μην τα σπάτε οι τράπουλες ακρίβυναν.
Πόλεμος ήταν το παιχνίδι ,βρισιές ,απειλές και καλαμπούρι .Οι μόνοι που το διασκέδαζαν ήταν οι απέξω ,και αν κάποιος από αυτούς τολμούσε να κάνει κάποια υπόδειξη ,η απάντηση ήταν …άντε χάσου και εσύ που ήρθες να μας κάνεις τον παίχτη αν έχεις κότσια κάτσε να παίξεις εσύ.
Άλλες εποχές άλλα ήθη, ας είναι καλά ο σύγχρονος τρόπος ζωής και ο εκσυγχρονισμός που τα ισοπέδωσε όλα.
Posted at 02:16 am by apopseis
Permalink
|
|
|
